Kunstreis voorjaar 2019

De kunstreis, op 16 juni, gaat naar Dusseldorf.
Daar is, in K20 en K21, de grootste expositie tot nu toe van Ai Wei Wei te zien.
We krijgen allereerst een rondleiding met gids in K21 waar het grote overzicht van Ai Wei Wei’s werk te zien is. We gaan vervolgens lunchen in de oude binnenstad en bekijken daarna, in K20 een aantal grote installaties

De inschrijving voor de kunstreis is inmiddels geopend.

Kunstreis december 2018

De kunstreis, op 28 december, gaat naar Rotterdam. Het voornaamste reisdoel is de expositie “Pure Rubens” in het Boijmans-van Beuningen museum. Hier kunt u zien hoe Rubens beweging in de schilderkunst heeft gebracht

Na (optioneel) deelname aan de gezamenlijke lunch in de Kunsthal kunt u de vaste collectie van het Boijmans gaan bekijken. Dat is voorlopig ook zo ongeveer de laatste kans. In 2019 gaat het museum dicht voor een verbouwing van 7 jaar (althans volgens de huidige planning)

Vindt u dat te statisch, dan is er meer beweging bij de expositie “100 jaar kinetische kunst” in de Kunsthal.

De inschrijving voor de kunstreis begint binnenkort.

Kunstreis Ars Longa naar Hombroich op 3 juni 2018

Ton Claessens heeft opnieuw de pen opgepakt om verskag te doen van de kunstreis.
Hieronder kunt u haar treffende sfeertekening lezen.

Museum Insel Hombroich

Annelies heeft ons na de ledenvergadering in de Sonnerie al laten proeven van dit museum in de open lucht bij Neuss. Het motto van dit museum is ‘kunst parallel aan de natuur’. Het is een parkachtig landschap met beelden en verspreide tentoonstellingsgebouwen, waar moderne en hedendaagse kunst te zien is.
Het museum is opgericht door de makelaar en kunstverzamelaar Karl-Heinrich Müller uit Düsseldorf. Hij kocht het perceel in 1982. Daar stond toen enkel een villa in een verwaarloosd park aan het riviertje de Erft.
‘Kunst in relatie tot de natuur’heeft Müller naadloos(?) overgenomen van Paul Cézanne. Beeldhouwer Erwin Heerich ontwierp een aantal tentoonstellingspaviljoens zoals de Turm, de Orangerie en de Hohe Galerie.
Bernard Kotte ontwerpt de Engelse tuinen, natte biotopen en terrassen.. later komen er nieuwe gebouwen bij: het Labyrint, het Tadeus en het Graubner paviljoen en niet te vergeten de Slak ( die Schnecke).
In de diverse gebouwen prachtige kunstwerken,veel beroemde namen,, beelden van de Khmer en antieke kunst uit China. Het bijzondere is, dat werken uit verschillende stijlperiodes en culturen ‘vriendschappelijk’ naast elkaar hangen, liggen of staan. De boodschap dia Annelies ons meegeeft die avond is ‘ ga gewoon genieten van wat je ziet’ en ‘jaartallen of titels zijn niet van belang’. De foto’s van Annelies en Geert ontlokten regelmatig oh-wat-mooi-of–oh-ja-kreetjes. Ars Longa is hier jaren geleden al geweest en Ars Longa leden zijn trouw, dat blijkt wel weer.

Bijna 40 mensen stappen om half 10 in de bus op weg naar ‘Neus’, zoals de chauffeur onze bestemming uitspreekt. Klinkt best nieuwsgierig trouwens.
Weer een bekend aangenaam gezelschap in de bus, een groen en zonovergoten landschap buiten de bus en keurig volgens planning bij het museum. Alle neuzen dezelfde kant op naar de ingang. Het grote genietekon beginnen. We hadden vier uur de tijd.
Het park ligt laag. 43 treden af en meteen een prachtig uit zicht over het water.
Even later de eerste gilletjes, ‘ja ik zie hem’, ‘ik niet, waar?’ Een verrekijker, een foto, jammer, te laat. De bevers lieten zich even zien op zondagmorgen, maar wel op afstand. Wat een prachtige natuur. Bloeiende lupines, fraaie grassen, kriebelende pluimen en wuivend riet aan het water.
En dan sta je ineens voor de Turm. Bakstenen buiten, van binnen hoog en wit. Niets te zien. Enkel mensen die door de vier openingen in en uit lopen.
Mooi door eenvoud. Annelies noemde dit een ruimte die zelf wat is.
Ook de andere gebouwen zijn stuk voor stuk een beleving op zich. Wat kunnen mensen mooi zijn in een gebouw. De kleurrijke kleding zo mooi contrasterend met de metershoge witte muren en het mooie licht erboven.
Hoe verleidelijk is het om toch even een foto te maken van die man met die lichtgroene broek starend naar het intens groene doek van die schilder van wie ik( lekker) de naam niet hoef te weten. Niemand die met de vinger wijst, geen suppoosten en stiekum toch een foto is toch ook geen zonde?
Fraaie steencomposities buiten, mooie beelden in Corten staal, de stoelen bij de bomen. De zon die steeds uitbundiger gaat schijnen, de vogels zingen hun Duitse lied en dan zie je de Slak. Lunchtijd.

Groepjes Ars Longa mensen aan tafeltjes onder bomen die hen als parasol beschermen tegen zon, wind en wellicht ook regen. Smullend van de aardappel in schil met zure room of het roggebrood met reuzel. Wat kan appelstroop, gelepeld uit een grote schaal heerlijk zijn. Toen ik een kunstminnende vriendin vertelde dat we hier geweest waren, vroeg ze of het eten nog steeds zo ‘communistisch’ is.
‘Die Schnecke ‘serveert dus geen snacks! En de slak, die momenteel hoge ogen gooit bij de topkoks, is toch te exclusief om bij de appelmoes te serveren!
We hebben nog een paar gebouwen op het programma staan. Gebouwen waar veel kunst hangt en staat. Bekende namen. Ik noem ze nog steeds niet.
Ik houd me aan de afspraak met mezelf. Maar de meeste gaan toch zoeken wat van wie is en wie niet. Het wordt nog eens luid en duidelijk herhaald.
Ja natuurlijk is het een…..dat zie je toch. Ook heerlijk om samen te lopen met mensen die ook kunst maken en je uitleg geven over materiaal en techniek.
En vergeet de bomen niet. In eens hoor je een echte bomenkenner roepen: ‘oh kijk een liriodendron. Het blijkt de enige echte tulpenboom te zijn, meters hoog in vol ornaat bloeiend met kleurrijke bloemen die in dichte stand de vorm van een tulp hebben. En speurend naar bevers zie je weer de casarca eend met zijn typische beige bruine kleur.

Zeer vermeldenswaard nog het Graubnerpaviljoen.
De geweldige akoestiek nodigde een aantal ArsLonga leden uit om een video met geluid te maken. Wij horen daar vast meer van. Wij hebben vader Jacob gezongen, maar het publiek was niet echt onder de indruk.

Kleine Kunstreis op 13 mei
Neo Rauch in de Fundatie

“Neo Rauch (Leipzig, 1960) is één van de belangrijkste kunstenaars van dit moment. Zijn werk, dat de kunstwereld zo stormachtig veroverde, onttrekt zich volledig aan het voorspelbare ritme waarin de kunsten zich de afgelopen decennia lijken te hebben ontwikkeld.”
In Museum de Fundatie zijn 65 werken van Neo Rauch uit internationale kunstverzamelingen te zien.
We gaan met de trein op basis van NS groepskaarten naar Zwolle. Gezien de beperkingen in de nieuwe groepskaarten is het niet mogelijk zo’n reis op een door de weekse dag te doen, zoals we eerder van plan waren. Het is nu dus 13 mei 2018 geworden

Kunstreis Ars Longa naar Keulen op 28 december 2017

Het is inmiddels traditie dat Ton Claessens een verslag schrijft van de eindejaars-kunstreis. Hier is het.
En daaronder een herinnering in beeld aan de kunstreis met foto’s van Eddy Odijk en Fran Maasdam.

Kunst à la carte

In de kapel van de Sonnerie ruiken we op 14 december al aan het voorgerecht.
Annelies laat ons weten waar we allemaal heen kunnen om te proeven van kunst rond de Kerst.
Het Ars Longa bestuur was gaan voorproeven in Wuppertal. Zij vinden de kwaliteit die daar geserveerd wordt onder de maat voor een bus vol Sonse kunstminnaars. Oss en Tilburg is gewoon te bekend en te dichtbij voor de Kerst-kunst-reis . Dus koersen zij naar Keulen dat veel meer in de smaak valt.Daar staat Pop-Art op het menu in het Ludwig museum.
Zoals altijd frist Annelies ons kunstgeheugen nog even op met wat basisbegrippen: Vorm, kleur en ruimte. De witte stip, waar alle kleuren van afgeleid zijn. De cirkel er om heen. Zo werkten de oude meesters zoals Da Vinci, Michel Angelo. Om die cirkel de rafelrand: de latere kunst, steeds meer grensoverschrijdend.
Annelies vertelt hoe zij op een dag besluit ‘de zoveelste-opdracht-in houtskool’ op de academie te laten voor wat ie is en met een vriendin een dagje te spijbelen om kennis te maken met Pop-Art in het Stedelijk in Amsterdam. Een openbaring!
Andy Warhol, Roy Lichtenstein, Romero Britto, Keith Haringen James Rosenquist. Allemaal pop-artiesten die kunst voor de massa maken. Kunst die aanspreekt: speels, jeugdig, sexy, zinnenprikkelend, kortom populair. Vorm, kleur en ruimte worden heel anders geïnterpreteerd: collages, foto’s, afval, zeefdrukken. De dia’s die Annelies laat zien liegen er niet om: Pop art is indrukwekkend qua omvang en kleur.
Pop-art wordt 28 december dus het hoofdgerecht voor iedereen.
Het nagerecht is naar keuze. De vaste collectie van het Ludwig is aanbevelenswaardig volgens Annelies. Maar er is ook een aantrekkelijk alternatief. Tintoretto in het Wallraf Richartz Museum. Tintoretto is geboren in Venetië. Titiaan is zijn leermeester (hij wordt na 10 dagen al weggestuurd!) en groeit uit tot de belangrijkste kunstschilder van het Manierisme.
Maar ook de Dom van Keulen bezoeken is een optie. De ramen blijven fascinerend. Misschien toch weer even langs de kerststal? Of gewoon een kaarsje aansteken en gaan zitten om je vervolgens af te vragen waar al die mensen vandaan komen.
Het is niet alleen druk bij de lezing in de Sonnerie, maar ook in de bus.
56 deelnemers vandaag. Helaas enkele zieken, de griep heerst weer.
Vandaag geen oud-bollige pluche, maar chique leer. Met een gezellige club mensen om je heen is twee uur in de bus zitten geen straf. Een flesje water en het rondgaan van een snoepdoos blijft een ultiem schoolreisjes gevoel geven. Zeker als er om de laatste toffee geloot wordt!
Geen winterweer in Keulen. Gelukkig droog, wel harde wind en af en toe een knipoog van de zon. Eerst koffie. Het Ludwig kan geen invasie van 60 mensen kwijt in hun restaurant. Genoeg plekken rondom de kathedraal met goeie Latte Macchiato en ….. Sonse kunstvrienden.
Museum Ludwig eert James Rosenquist. Hij is vanaf het begin betrokken bij zijn grote overzichtstentoonstelling in Keulen. Hij keurt het concept en de selectie van werken goed en denkt voortdurend mee. Hij overlijdt echter in maart en maakt de opening niet meer mee. De expositie is daardoor nu een eerbetoon aan dit Amerikaanse boegbeeld van de popart.
De composities van Rosenquist komen vooral voort uit zijn duidelijke interesse voor de sociale en politieke gebeurtenissen in zijn tijd. Hij probeert vaak toeschouwers in een schilderij te trekken bijvoorbeeld in het monumentale driedelige werk ‘The Swimmer in the Economist’, dat hij eind jaren 90 maakt voor een tentoonstelling in Berlijn.
Het 27 meter lange schilderij combineert Picasso’s Guernica met gebeurtenissen uit zijn eigen leven en de geschiedenis. Het verbeeldt de snelle verandering in de maatschappij.
‘Painting as immersion’, een onderdompeling in de schilderkunst, zo benoemt Rosenquist zelf zijn werken. Hij probeert de toeschouwer altijd visueel en fysiek, emotioneel en intellectueel te betrekken in zijn kunst.
Of dat bij mij gelukt is? Gedeeltelijk denk ik. Ik voel me toch prettiger bij veel van zijn kleinere collageachtige schilderijen uit de jaren 60 en de werken over zijn leven.
De proefschilderijen vind ik erg fraai. Alle centimeters uitgetekend: ‘niets is toeval, alles is berekend’. Ook zijn zwart-wit schilderijen spreken mij aan.
‘Zwart-wit is de afwezigheid van kleur en de kijker moet zelf de kleuren bedenken’ aldus de schilder. De zwart-witte kraanvogel was een van mijn favorieten.
James in een papieren kostuum: kunst an sich!!
Een mooie kleine collage Red, White, Blue, erg mooi.
En dan de spiegelzaal: hij ziet mij zoals hij mij zou schilderen……..dus met een bochel en een verwrongen glimlach verlaat ik de ruimte!
Begonnen als schilder van billboards op Times Square hangt zijn werk nu overal. In het MoMa, het Guggenheim, centre Pompidou en Moderna Museet. In het Ludwig kun je ook intekenen voor een reproductie. Een Joan Crawford says….is te koop vanaf 170.000 euro. Inclusief BTW, dat wel.
‘Ik beschouw mijn schilderijen als ‘memory banks’.
‘Ze herinneren mij aan alle fases uit mijn leven, waar ik was en wat ik deed en het houdt mijn geest =mij gezond’.
Dan lunchtijd. Geen plek gereserveerd in Brauhaus Sion maar wel een frans stokbroodje kaas voor ons en een wandeling langs de Rijn. Her en der nog wat Kerstmarktjes en een grote sfeervolle ijsbaan. Daarna naar het Wallraf. Nog redelijk wat mensen in de rij.
Eerst naar de museumwinkel. Nog helemaal in Kerstsfeer. Hier hebben we Tintoretto bewonderd op ansichtkaarten, boekenleggers en in kunstboeken. Geaarzeld, gaan we hier naar boven? We kiezen toch voor de vaste collectie van het Ludwig. Dus terug naar af en zeer de moeite waard. Alleen al de ruimtes zijn een feest om door te lopen . Indrukwekkende trappen, hoge vertrekken , de vele ramen, en het fraaie licht.
Mooi om de stad en de Rijn met ‘museum-ogen’ te zien.
Wat een collectie; modernisten, expressionisten, de veelzijdigheid van de Haubrich collectie, Russische avant-gardisten, surrealisten, Picasso, Beckmann.
Wat mij betreft waren het hier in het Ludwig twee hoofdgerechten Haute Cuisine!
Het is nog geen half 5 en we gaan nog even voor een klein dessert; de Dom., wonderlijk gespaard tijdens de bombardementen. Je moet hier wel omhoog kijken als je in de mensenmassa naar voren schuifelt! De glas in loodramen blijven imponeren.
Met een vertraging van slechts 10 minuten de stad Keulen verlaten.
Vroeg donker, knus in de bus, gedempt licht op het leer, sproedel in plastic en krakende chips. Daarbij een woord van de voorzitter, die ons allen weer een goed kunstjaar wenst.
Na vandaag weet ik het weer zeker: Ars Longa smaakt naar meer!
In het voorjaar naar Rome, ook aantrekkelijk toch. Tot ziens in de film, of elders.

Ton Claessens

Kunstreis op 28 december 2017

De kunstreis gaat eind dit jaar na 5 jaar weer naar Keulen.
In Museum Ludwig gaan we adembenemend werk van pop-artist James Rosenquist bekijken.
Brauhaus Sion is ons lunch-stamcafe, maar u kunt ook iets anders kiezen. ’s Middags heeft u diverse opties: opnieuw in Ludwig “Heinrich Böll and Photography”, “Tintoretto” en “Wolken in de Nederlandse schilder-kunst” in Musem Wallraf-Richartz, of winkelen op de Hohe Straße of ……

Kunstreis op 21 mei 2017

Er was dit jaar veel te kiezen als mogelijke bestemming voor de voorjaars-kunstreis.
We hebben uiteindelijk besloten om weer eens naar het westen te gaan: Rotterdam en Wassenaar.
In Rotterdam kunt u nog kiezen: de Kunsthal en museum Boymans liggen vlak bij elkaar.
Het eerste museum toont hyperrealisten, het andere surrealisten.
Na de (optionele) lunch rijden we door naar museum Voorlinden in Wassenaar, waar de tentoonstelling “De tussentijd” en het park de moeite waard zijn. De eindtijd, voor vertrek naar huis, is rond 16.30.

De Kunstreis 2016: Een terugblik door Ton Claessens

Het is inmiddels traditie dat Ton Claessens een verslag schrijft van de eindejaars-kunstreis. Hier is het.
En daaronder een herinnering in beeld aan de kunstreis van 28 December 2016, met foto’s van Marita Bloemen, Maarten Claessens, Bar Hanraets en Eddy Odijk. Heeft u ook een leuke foto die u wilt delen? Stuur hem op en hij komt er bij te staan.

Achter het gordijn in Düsseldorf

‘Achter het gordijn’ is de titel van een expositie van geheimen, sluiers en ook bedrog.
Annelies had 17 december in de Sonnerie al een flinke tip van de sluier opgelicht.
Dat wil zeggen, ze gaf eerst Toon Hermans alle tijd om te laten zien hoe hij verbaal speelt met het rode pluchen toneelgordijn. Een prachtig begin van ‘haar’ voorstelling voor een volle zaal in de Sonnerie.
Het museum Kunstpalast is plaats delict. Daar hangen een paar honderd gordijnen en sluiers die het oog van de toeschouwer vertroebelen, ons voor de gek houden, uitdagen en laten lachen. Annelies nam ons meteen mee naar de geschiedenis vijf eeuwen voor Christus. De Romeinse kunstenaars Parrhasius en Zeuxis zijn de aanstichters van dit bedrog. Zeuxis schilderde een tros druiven zo treffend dat de vogels er op af kwamen omdat ze dachten dat de vruchten echt waren. Zijn rivaal Parrhasius probeerde hem te overtroeven. Hij liet Zeuxis een schilderij zien met een gordijn er voor. Zeuxis was benieuwd naar het werk en vroeg waar het was. ‘Als je het gordijn openschuift zal je het zien’, antwoordde Parrhasius. Als hij dat wil doen, dringt het pas tot hem door dat het gordijn het schilderij is (trompe d’oeil).
Annelies vertelde dat ’hinter dem Vorhang’ is opgebouwd uit twee delen.
In de eerste vleugel loop je door de kunstgeschiedenis van de 14e eeuw tot de 20ste eeuw waarin ‘de fascinatie van het bedekte’ het thema is. In het tweede deel staat’ verborgenheid en openbaring in het surrealisme‘ centraal.
En ook die avond nam zij ons op de haar zo bekende wijze aan de hand mee en gaf uitleg over de schilderijen die ze bij ‘het voorproeven’ had gefotografeerd. Het begint inderdaad gewoon met gesloten gordijnen. Spannend. En geleidelijk aan gaat dat gordijn open. Nog spannender.
Soms is het een gordijn dat onthult of verhult, soms vitrage, een doek, een sluier of een draperie. ‘Schilderijen lijken hierdoor kijkdoosjes waar je toneelstukjes in ziet’, aldus Annelies en ‘naakt is porno in de kunst, maar met een lapje is het meteen kunst’
Na alle ‘onthullers’ was er een pauze waarna we tekst en uitleg over de ‘verhullers ‘
kregen van Freud tot Cristo. Annelies kreeg de zaal plat, toen zij een mannelijk naakt toonde van Lucien Freud wat ‘het’ verhulde met een subtiel wit gordijntje. ‘Dat heb ik er gewoon zelf thuis voorgehangen om het ( voor jullie) wat spannender te maken.’
Kortom na deze avond is er nog gezellig lang nagepraat aan de bar over alles wat we hoorde van Annelies over het gordijn als ‘kijkregelaar’ en de fascinatie die je overhoudt voor alles wat gordijn is als je (naar)’ hinter dem Vorhang ‘ bent geweest.
Nog nooit was de kunstreis zo snel volgeboekt. Binnen twee dagen al een bomvolle bus en een fikse wachtlijst. Dank zij het griepvirus waren er nogal wat afmeldingen; dus de wachtlijst ‘zit ‘ook in de bus!
Een touringcar met gele gordijntjes. Buiten is het nevelig. Een grijsgrauwe sluier hangt over een weer-niet-wit-kerst-landschap. De stemming in de bus uitstekend. Geanimeerde gesprekken, de snoepdoos gaat rond, er klimt niemand in de gordijnen en er wordt ook niemand ingejaagd.
In Düsseldorf een prachtig uitzicht over de Rijn en zijn brede groene oevers waar een grote kudde schapen graast. Ja, ze bewegen, ze zijn echt. Komen keurig op tijd aan bij de KunstPalast. Perfecte timing van de organisatie. Geen rondleiding dit keer maar iedereen krijgt een pratende gids om de nek. Het is al vroeg druk.
Het eerste gedeelte bestaat uit zeven thema’s.
We starten bij ‘de fascinatie van het bedekte’.
Een schilderij van Ferdinand Bol die met zijn linkerhand een gordijn opzij schuift. Daarnaast hangt het Rode Gordijn. Een stoffen kunstwerk. Er stiekem achter gluren wordt bestraft met boze blikken van de suppoost.
Daarna Zeuxis en Parrhasius. We hoefden niet meer alle tekst te lezen. Met dank aan Annelies. De zaalteksten zijn allemaal in stijl op gefotografeerde doeken geprint.
Daarna gaat het gordijn open. We zien de bibliothecaris van Giuseppe Arcimboldo, een vrouw die van achter het gordijn met jaloerse blik haar partner bespiedt. En ook Rembrands Maaltijd in Emmaus : links hangt een wat opzij geschoven gordijn. Aan de bovenkant is een gordijnroe geschilderd waar licht opvalt. Je moet gewoon wel kijken daar.
Als vierde thema de openbaring van het goddelijke. Veel doeken met Bijbelse taferelen: als achtergrond bij Maria, als lijkwade voor een dode Jezus, of als doek van Veronica.
Het mooiste werk van deze tentoonstelling vind ik een buste van een vrouw uit steen gehakt van beeldhouwer Antonio Corradini (1688-1752). Over het hoofd van deze vrouw hangt een flinterdunne voile…van marmer!
Bijzonder was ook het werk van een Belgische kunstenares. Haar spiegel met groene cape had als titel ’in mijn nacht nadert niemand’. Is het goddelijk wat zij verhult achter die cape?
Het volgende thema is macht.
Titiaan heeft bisschop Filippo Archinto pontificaal in beeld geschilderd. De rechterhelft van het schilderij is bedekt met vitrage van kant. De bisschop kijkt ons door de gaatjes aan.
Daarna gaan we naar het geweld van de openbaring. Verschillende doeken waarop het verhaal van Judith en ( het afgehakte hoofd van) Holofernes staat afgebeeld. De opengeslagen gordijnen op de verschillende werken laten ons het plaats delict zien.
Het laatste thema is Binnen en Buiten. Meteen valt een soort poppenhuis op, vier kamertje met gordijntjes voor het raam. Het dak en ook een wand ontbreken. Ben je nu binnen of buiten? Er hangen nogal wat schilderijen waarop mensen naar buiten kijken en wij kijken mee over hun schouder.
Onderweg naar deel twee geniet ik nog even van de fraaie transparante decoratie in de ronde koepel die we al bestudeerd hebben tijdens de koffie.
‘Verborgenheid en openbaring in het surrealisme’, daar wandelen we nu doorheen.
Christo heeft een kever ingepakt. Er zijn meer voorwerpen niet meer zichtbaar. Door de zaal hangt een groot wit gordijn, het is gemaakt van wax papier. Er hangen twee velours doeken, een rood en een groen, die samen de Maagdendale vormen. We zien foto’s van ramen met regendruppels die hetzelfde mysterieuze gevoel kunnen oproepen als vitrage. Verder is er een tent, zijn er videopresentaties en kun je een trap beklimmen om in een stoffen badkamer te kijken. Indrukwekkend is de Bump- man. In de kartonnen doos ligt een verslaafde man in een blauwe doek gewikkeld. Hij ziet er uit als een mummie.
‘De bus komt zo’. Het gonst rond.
De tijd dus te kort om deel twee even grondig te doen als de 600 jaar ‘onthulling’.
De chauffeur brengt ons naar de Altstadt. De stammtisch was Brauerei zum Schlüssel. Kijk naar de foto’s van Bär en Eddy en je ziet hoe mensen verstopt zitten achter volle borden mit Sauerkraut und Bratwurst, Schweinshaxe oder Eisbein. Dat alles ‘warm empfohlen’ door het bestuur!
Daarna Düsseldorf in Kerstsfeer. De kerstmarkten al gedeeltelijk afgebroken, maar de winkels zijn nog volop in kerst-ornaat. De Köningsallee een walhallah voor wie geld wil uitgeven. Daar valt de PC Hooft echt bij in het niet.
Wij hebben ons vergaapt aan een Meissen schaakspel van 60.000 Euro. We schaken niet. Bovendien was het schon reserviert! ‘De KÖ ‘wel een prachtige allee met erg oude bomen, veel prachtige panden en een fraaie stadsgracht.
Veel bedelaars hier: hadden wij hun slaapplaats gezien bij het museum? Bump-men?
Nog even naar binnen in de Sankt Andreas Kirche. De meest barokke kerk van deze stad. Een ouderwets mooie kerststal met amper nog plek voor een nieuw kaarsje. Aan de andere kant van het altaar staan de drie koningen al in de startblokken.
Het is donker als we vertrekken. Toch doe ik de gordijntjes in de bus niet dicht. Niemand geloof ik. Ars Longa mag gewoon gezien worden, ook met een plastic glaasje sproedel in de hand en een zakje chips op schoot.
Rembrandt introduceerde het gordijn in de Nederlandse schilderkunst en veel landgenoten hebben zijn voorbeeld gevolgd.
Een toost op Rembrandt, maar ook op het bestuur van Ars Longa , die met de keuze van ‘hinter dem Vorhang’ weer een geweldig mooie laatste activiteit ‘ontplooid’ heeft in 2016.

Ton Claessens

Kunstreis op 28 december

Tijdens ons voor-bezoek aan “Hinter dem Vorhang” in Dusseldorf zijn we heel enthousiast geworden over deze tentoonstelling, en dat is dus het reisdoel van de kunstreis op 28 december.

Vanaf openingstijd (11:00) tot 13:30 is er de tijd om de ruim 200 kunstwerken rond het thema “Vorhang”
(sluier, gordijn) te bekijken. Dan brengt de bus ons naar de oude binnenstad van Dusseldorf.
De “stammtisch” is die middag in Brauerei zum Schlüssel aan de Bolkerstraße waar de Schweinshaxe en Eisbein voorgeproefd en zeer goed bevonden zijn (zie bijlage). Mocht dat niet de voorkeur hebben, dan kunt u aan of rond diezelfde Bolkerstraße terecht voor een Italiaanse, Franse, Griekse, Ierse, Turkse, Indische of Amerikaanse lunch.
‘s Middags kunt u bijvoorbeeld de expositie “Wolke & Kristall. Die Sammlung Dorothee und Konrad Fischer” over 20e eeuwse conceptuele kunst in K20 gaan bekijken. Maar ook de Altstadt of de beroemde Konigsallee zijn een mooie bestemming. De bus staat om 17:00 weer klaar voor de terugreis bij K20 museum.

Kunstreis Bridget Riley

op 9 oktober

Deze kunstreis is alleen voor leden.
De uitnodiging hiervoor, met de reis- en financiele details is per email verstuurd. Heeft u deze niet ontvangen stuur dan een email naar de secretaris., dan onvangt u een nieuwe uitnodiging