Week van de Poëzie

Afgelopen zomer maakten we – nog onbewust van wat komen zou – een afspraak met dichtersgroep DichtBij om de Week van de Poëzie te vieren met een poëzie-avond. Die avond houdt u nog tegoed.
Deze web-pagina laat de Week van de Poëzie niet ongemerkt voorbij gaan. Willem Berkers leidt in, daarna volgen een aantal gedichten.
Daaronder een referentie naar de nieuwe dichter des vaderlands.
Ook kunt u, als u wilt, Amanda Gorman nog een keer haar indrukwekkende ‘The Hill We Climb’ zien en horen voordragen bij de inauguratie van president Biden

Poëzieweek, van 28 januari tot 3 februari 2021.
De poëzieweek, een week waarin de Dichter des Vaderlands en nieuwe Stadsdichters worden gekozen om met onze taal op bijzondere wijze te mogen spelen. Ze zullen ons vermaken en bij ons proberen binnen te dringen, Ze zullen snaren raken. We zullen warm worden van binnen omdat mensen hun woorden zo kunnen kiezen dat ze ons meenemen. Ze zullen ons wijzen op de liefde om over erger nog maar te zwijgen. Nieuwe bundels worden in die week gepresenteerd en beurtelings gedeclameerd in zalen en cafe’s. Echter dit jaar zal er veel minder van te merken zijn omdat we niet bij elkaar mogen komen, niet samen mogen zijn.

Wij (Catherine, Theo en Willem) zijn al die tijd toch bij elkaar blijven komen, weliswaar binnen 1.5 verband maar toch. Stan en Ruben hebben ons verlaten. Marjolein Blommestijn heeft zich bij ons aangesloten en er is nog iemand die zich mogelijk aan ons toevoegt. Zo blijven we net als onze taal vloeibaar en levendig.
Wij van DichtBij missen het Dommelbalkon en de samenkomsten in de Sonnerie waar we onze gedichten voor mogen dragen. Wij missen jullie. Dit jaar is het thema van de Poëzieweek SAMEN en daarom zijn deze gedichten van ons …voor jullie.

Namens de dichters van DichtBij, Willem Berkers


Samen, illustratie van Catherine Witvliet

Inmiddels is de Dichter Des Vaderlands voor 2021-22 bekendgemaakt is. Haar naam is Lieke Marsman, een erenaam voor een dichter!
Lees meer in NRC

Ars Longa bestaat ❌❌ jaar

Na de plaatsing van 4 paar rode kruizen aan de Nieuwstraat gonsde het een week lang van de geruchten.

DeMooiSonenBreugelKrant had het snel in de gaten, publiceerde de foto hiernaast, en vroeg zich af:
Ze waren er opeens. De rode kruizen in de Nieuwstraat. Maar waarom? En welke betekenis hebben ze? Is het kunst? Worden we onderdeel van de gemeente Amsterdam? Of wordt het het nieuwe logo van de gemeente?

Voor de plaatselijke dichters kwam het ook Dichtbij: ze klommen direct in de pen en leken wel aanwijzingen te geven: “anonieme dubbeltekens voor een feestelijk moment”, “de vurige kus van de muze”, “kust mij op beide wangen blozend een getal”.

Nu MooiSonenBreugel vandaag (7 oktober) in een mooi artikel het verhaal achter de kruizen onthult (en in haar kielzog het Eindhovens Dagblad er ook over publiceert), kunnen we hier duidelijk zijn:
dit is een “publieke kunst” groet aan het dorp van Ars Longa, ter viering van haar 20 jarig bestaan.

De ❌❌en, vuurrood, stoer en net iets boven het aardse uitstijgend, zijn tekens met een dubbele betekenis.
Als Romeinse cijfers geven ze de leeftijd van Ars Longa aan, als onderschrift van een bericht sturen ze kusjes. We noemen ze daarom ook “kussen uit de kunst” omdat Ars Longa nu 20 jaar lang in Son en Breugel een liefhebbende relatie heeft opgebouwd met de kunst.
Op de middenberm in de Nieuwstraat maken wij dat met deze symbolen zichtbaar. (In coronatijd is dat ook bijna het enige wat we kunnen doen.)

De viering van het lustrum door de leden is vanwege de corona-beperkingen uitgesteld tot we weer met een grote groep veilig kunnen samenkomen: dan tonen leden aan elkaar hun mooiste/dierbaarste/ontroerendste kunstwerk en het verhaal er achter.

Zo’n viering past goed in onze doelstellingen:
– samen genieten van kunst
– een podium bieden aan de kunstenaars onder onze leden
– af en toe samen een publiek kunstwerk maken.

De meest recente voorbeelden van zo’n publiek kunstwerk, waar we met een groot aantal leden aan hebben gewerkt, zijn:

  • Pieter Bruegel’s Toren van Babel levensgroot afgebeeld.
    In november 2019, op 1 dag door 45 leden op 80 schilderdoeken.
    Nog tot 1 november te bewonderen in de Plint. Zie ook hier
     
     
     
  • Een goed gesprek
    Naar het ontwerp van Annelies Schoth en Anne Huddleston-Slater hebben we in maart 2016 een natuurlijk kunstwerk bij de Dommel gecreeerd. MooiSonenBreugel vertelt mooi over het ontstaan van het kunstwerk, dat inmiddels door de natuur weer tot een herinnering is gereduceerd.
     
     
     
  • 17 parachutes bij 75 jaar bevrijding in 2014.
    Naar het ontwerp en onder bezielende leiding van Martien Leenders hebben leden 17 parachutes geconstrueerd en op de middenberm van de Nieuwstraat geplaatst, waar op 17 september 2014 de lange kolonne militaire voertuigen passeerde. Zie hier
     
     
     
  • 3 Crowd-art werken uit 2013.
    15 juni 2013 was ook al zo’n hoogtepunt geworden in de historie van Ars Longa.
    120 panelen werden door zo’n 40 leden beschilderd, en toen ze waren opgehangen, vormden ze drie prachtige schilderijen, elk van zo’n 3.5 bij 2.5 meter.
    Bij een latere expositie in het gemeentehuis werd de gemeenteraad zo enthousiast over de werken, dat ze die aankocht en permanent installeerde in raadzaal, kantine en gemeenschappelijk kantoor in Mierlo.
    De Dommel, hier getoond, hing tot aan de renovatie in de raadzaal.
    Lees hier over die dag in juni

  •  




    U heeft ze misschien al zien staan . De ❌❌…. vuurrood, stoer en net iets boven het aardse uitstijgend!
    Het zijn tekens die iets zichtbaar maken.

    Ze vertellen in Romeinse cijfers dat we 20 jaar bestaan en een X staat ook voor iets liefs.
    We noemen ze daarom ook “kussen uit de kunst” omdat Ars Longa nu 20 jaar lang in Son en Breugel een liefhebbende relatie heeft opgebouwd met de kunst.
    Op de middenberm in de Nieuwstraat maken wij dat met deze symbolen zichtbaar. (In coronatijd is dat ook bijna het enige wat we kunnen doen.)
    Volgende week staat dit ook in de krant. Maar jullie moeten het wel iets eerder weten! (maar verklap het nog niet!)
    Met veel dank aan alle leden die hier hard aan gewerkt hebben.

    Ars Longa lustrum uitgesteld

    Vanavond, dinsdag 29 september, zijn de leden die zich hadden opgegeven voor de lustrumviering van donderdag 1 oktober, geinformeerd over het aflasten en uitstellen van de twee geplande bijeenkomsten met onderstaande email

    Beste kunstliefhebber,

    We hadden ons erg verheugd op de lustrumviering a.s. donderdag.
    Samen hebben we een prachtige verzameling afbeeldingen en verhalen over kunst gemaakt, die we feestelijk met elkaar zouden gaan delen.

    Maar helaas…. Vanwege de weer oprukkende corona en de gisteren aangekondigde maatregelen hebben we besloten de bijeenkomst uit te stellen.
    Samenkomen met zo’n grote groep voelt weer minder veilig – en een aantal van u heeft daarom vandaag afgezegd.
    Daar komt bij dat we vanwege de vroege sluiting van de horeca geen tweede sessie kunnen houden, en na overleg met de Sonnerie bleek deze ook niet makkelijk te verzetten.
    Een feestje met de helft van de genodigden is geen feestje.

    We stellen de lustrumviering dus uit tot een later moment, als de beperkingen weer zijn opgeheven.
    We gaan dan alsnog alle verhalen en afbeeldingen delen, en houden ze tot die tijd als een verrassing.

    Als u vragen of opmerkingen heeft, reageer dan gerust. We proberen ze zo goed mogelijk te beantwoorden.

    namens Ars Longa,
    Eddy Odijk

    Ars Longa lustrum op 1 oktober: Uw bijdrage

    Ars Longa is in het voorjaar van 2000 opgericht en bestaat dit jaar dus 20 jaar.
    Vanwege corona hebben we de viering ervan uitgesteld tot het weer kon, en de viering aangepast aan de huidige normen voor samenkomsten.
    Op 1 oktober gaan we dit 4e lustrum vieren met een bijzondere lustrum-kunstavond, die ….. gevuld gaat worden met bijdragen van Ars Longa leden.

    Wat willen wij vieren op de avond van donderdag 1 oktober?
    Wij communiceren al 20 jaar over kunst. We kijken, we luisteren, we reizen, we inspireren elkaar, we maken plannen om samen te werken en we luisteren naar elkaars verhalen.
    Dat is waar we aandacht voor willen op 1 oktober: luisteren naar elkaars verhalen over kunst.
    We komen bij elkaar op anderhalve meter afstand om te kijken en te luisteren naar wat ons ooit echt (of het meest) heeft geraakt in de kunst. Dat kan zijn een schilderij, een tekening, een beeldhouwwerk, een gebouw, een foto, een video, een object, een illustratie en voor de dichters onder ons, een gedicht of stukje proza.

    Voor uw bijdrage, stuurt u ons:
    * Een foto van het kunstwerk.
    Vraag hulp (by Ars Longa bestuursleden of des-kundige vrienden) als het vinden van een foto en/of het versturen van een foto of klein stukje (paar minuten) video een probleem is.
    Een smartphone foto van een egaal belicht werk is prima, een internet plaatje van meer dan 800×800 px ook.
    * De gegevens voor zover bekend.
    Voor zover aan de orde of bekend: de naam van de maker, de titel, het jaartal, het formaat.
    * Een tekst.
    In verband met de beoogde communicatie is dit onderdeel natuurlijk het leukste deel van de activiteit.
    Voeg daarom in enkele volzinnen uw verhaal aan het kunstwerk toe.
    Waardoor of waarom raakte dit werk u, waarom houdt u van dit werk, wat maakte zoveel indruk.
    Behalve het kunstwerk zelf kunnen het ook de omstandigheden zijn die het mogelijk maakten dat u zo diep geraakt werd.
    Of misschien vindt u het gewoon mooi zonder bijzondere rede.
    Het helpt om, voordat u iets opschrijft, met anderen een korte tijd over het gekozen kunstwerk te praten.
    * De naam van de inzender.
    Uw naam staat misschien al boven aan het mailtje, maar soms is dat een andere naam.
    Daarom graag ondertekenen met uw naam die wij kennen.
    * p.s. Geef even aan of u de tekst zelf wilt voorlezen of dat u hem in geprojecteerde toestand door de kijkers zelf laat lezen.

    Wij maken een powerpoint van alle inzendingen, van de foto van het kunstwerk alsook van de tekst. We stellen het op prijs als u die tekst zelf wilt voorlezen, maar dit is zeker niet verplicht. De lengte van de tekst mag ongeveer 2 of 3 minuten in beslag nemen bij het voorlezen of het via projectie laten lezen.
    Om een en ander toe lichten, heeft Annelies een voorbeeld gemaakt dat we hierbij voegen.

    Inzendingen dienen voor 24 september gestuurd te worden per email naar nieuws@arslongakunst.nl.
    (liefst eerder zodat we niet alle inzendingen tegelijk hoeven te verwerken, en u eventueel nog een betere foto kunnen vragen)

    Door inzending bent u verzekerd van een plaats tijdens de lustrum-kunstavond.
    Afhankelijk van het aantal bijdragen kunnen we besluiten om twee sessies te houden.
    Na 24 september weten we of/hoeveel plaatsen we nog beshikbaar kunnen stellen voor leden die geen inzending hebben gedaan.
    Oftewel: Doe mee, wees erbij

    Catherine Deneuve
    Filmcyclus voorjaar 2020

    Europa’s grootste filmster wordt ze wel genoemd.
    Catherine Deneuve heeft in elk geval een indrukwekkend oevre van meer dan 50 films.
    Dit voorjaar draaien we daar drie van, op 19 februari en 10 en 24 maart.

    We beginnen met “Le Dernier Metro”, over een driehoeksverhouding in bezet Parijs.
    Le dernier Métro is de op twee na laatste film van regisseur François Truffaut, en een van zijn meest succesvolle. De film kreeg tien Césars uitgereikt – onder andere die voor beste film, beste acteur, beste actrice en beste regisseur – en werd genomineerd voor een Oscar en een Golden Globe. Truffaut maakte de film als deel van een drieluik over entertainment; een eerdere film, La nuit Américaine (1973) ging over de wereld van de film, hij had een script geschreven voor een film over muziek, L’Agence Magique, en Le dernier Métro gaat over de wereld van het theater.

    De film speelt zich af ten tijde van de Tweede Wereldoorlog, en aan de basis staat een driehoeksverhouding, net als in zijn eerdere films als bijvoorbeeld Jules et Jim en Les deux anglaises et le continent.
    Uit angst voor de Duitsers houdt de Joodse theaterdirecteur Lucas Steiner zich verborgen in de kelder van het theater. Zijn niet-Joodse vrouw Marion (Catherine Deneuve) heeft het beheer over het theater overgenomen, en samen met een nieuwe regisseur bereiden ze een theaterstuk voor. Bernard Granger (Gérard Depardieu) neemt een hoofdrol in het stuk op zich, en komt zo in aanraking met Marion, die de vrouwelijke hoofdrol zal spelen. Via een rooster kan Steiner in de kelder horen wat er op het toneel gebeurt, en zo geeft hij zijn aanwijzingen om dit stuk tot een succes te maken. Maar voor Daxiat, een invloedrijke anti-Joodse theaterrecensent van het blad Je suis partout, is de naam van het theater nog altijd bezoedeld door de Joodse oud-eigenaar, en hij heeft zo zijn eigen ideeën over de toekomst van het theater.
    De titel van de film, ‘de laatste metro’, is een verwijzing naar het feit dat tijdens de bezetting de mensen koste wat het kost de laatste metro moesten nemen om op tijd thuis te zijn. Omdat door gebrek aan brandstof de huizen ’s avonds lastig warm te houden waren, bezochten veel mensen een theater of horecagelegenheid. De theaterstukken waren zo geprogrammeerd dat ze net voor de laatste metro afgelopen waren.
    Wie een spannende oorlogsfilm verwacht, komt bedrogen uit met deze film, want Truffauts film richt zich meer op de instandhouding van het theater dan op de dagelijkse realiteit. De dreiging die er van de bezetters uitgaat blijft beperkt tot het hier en daar opduikende Duitse uniform, en de tirades die de theaterrecensent tegen Joodse invloeden op de radio houdt. Op de achtergrond speelt de oorlog echter wel mee, want het is van invloed op alles wat er in het theater gebeurt.
    Le dernier métro is vooral een ode aan het theater en ook (opnieuw) een verkenning van de liefde tussen een vrouw en twee mannen, op Truffauts geheel eigen manier. Hoewel die liefde zeker in de eerste helft van de film bijna afwezig lijkt, wordt dit door de afloop van de film in een ander licht gezet, als blijkt dat er al die tijd meer speelde dan op het eerste gezicht duidelijk werd. De film wordt grotendeels gedragen door de acteerprestaties van Deneuve en Depardieu, die daarin niet teleurstellen. Daarnaast biedt de film ook een interessante blik op de theaterwereld ten tijde van de Tweede Wereldoorlog, waarin het leven eigenlijk voor veel mensen ongestoord doorging, maar wel met een constante dreiging op de achtergrond.

    Toegang: leden € 2, niet leden € 3

    Kleine kunstreis:
    Wineke Gartz in Kröller-Müller Museum

    Op 1 maart gaan we een “kleine kunstreis” maken. De uitnodiging volgt nog.

    Het is leuk om weer eens naar het Kröller-Müller Museum te gaan, maar nu hebben we een extra reden.

    Wineke Gartz is de derde kunstenaar in de reeks Vestibulum. Deze titel verwijst naar de plek waar de tentoonstellingen plaatsvinden: de voormalige entree van het museum in het door architect Henry van de Velde ontworpen en in 1938 geopende gebouw.
    Voor Le rêve, la route, le mur put Wineke Gartz uit haar reservoir aan beelden om de oude entree van het museum te transformeren tot een ’levend schilderij’, een sensitieve omgeving van beeld en geluid die de beschouwer volledig omringt. Kijken is volgens Gartz geen activiteit van het oog alleen. Het lichaam, het verstand, de herinnering, dromen en de ervaringen van de ‘kijker’ spelen een even belangrijke rol, en ook het fysieke bewegen door het werk en de ruimte heen. Met ‘le mur ’ in de titel verwijst ze naar de basale functies van muren: zowel bescherming en geborgenheid bieden als buitensluiten en gevangen houden, maar ook naar muren als concretisering van een plan, een droom: ‘le rêve’: een museum voor een collectie.

    le rêve, la route, le mur,
    soloexpositie van Wineke Gartz in het Kroller-Müller Museum

    Dit is wat de website van het museum zegt over Wineke’s tentoonstelling:
    Wineke Gartz is de derde kunstenaar in de reeks ‘Vestibulum’. Deze titel verwijst naar de plek waar de tentoonstellingen plaatsvinden: de voormalige entree van het museum.
    De site-specifieke installaties van kunstenaar Wineke Gartz (Eindhoven, 1968) bestaan uit een zorgvuldig gecomponeerde beeldenstroom. Gartz, van oudsher schilder en tekenaar, beschikt over een indrukwekkend reservoir aan beelden: foto’s, video’s, tekeningen en schetsen die ze in de loop van haar carrière maakt.

    Levend schilderij

    Ook voor Le rêve, la route, le mur put Wineke Gartz uit dit reservoir aan beelden om de oude entree van het museum te transformeren tot een ’levend schilderij’. Kijken is volgens Gartz geen activiteit van het oog alleen. Het lichaam, het verstand, de herinnering, de dromen en de ervaringen van de ‘kijker’ spelen een even belangrijke rol, en ook het fysieke bewegen door het werk en de ruimte heen. Met ‘le mur ’ in de titel verwijst ze naar de basale functies van muren: zowel bescherming en geborgenheid bieden als buitensluiten en gevangen houden, maar ook naar muren als concretisering van een plan, een droom: ‘le rêve’: een museum voor een collectie.

    Toren van Babel

    De oploop werd veroorzaakt door enthousiaste leden van Ars Longa die een dag samen geschilderd hadden en nu door het centrale raam van de plint naar het resultaat van hun werk keken:
    45 deelnemers, 80 schilderdoeken vormen 1 Toren van Babel van Pieter Bruegel de Oude: afmetingen ruim 2.5 bij 3 meter.
    Nog tot februari te bewonderen!.