De tweede film in onze cyclus over kunstenaarslevens is gewijd aan de tragische levensloop van beeldhouwster Camille Claudel.
De film die begint om 20:00 wordt ingeleid door Eddy Odijk, lid van de filmcommissie.
Ton Claessens heeft opnieuw de pen opgepakt om verskag te doen van de kunstreis.
Hieronder kunt u haar treffende sfeertekening lezen.
Annelies heeft ons na de ledenvergadering in de Sonnerie al laten proeven van dit museum in de open lucht bij Neuss. Het motto van dit museum is ‘kunst parallel aan de natuur’. Het is een parkachtig landschap met beelden en verspreide tentoonstellingsgebouwen, waar moderne en hedendaagse kunst te zien is.
Het museum is opgericht door de makelaar en kunstverzamelaar Karl-Heinrich Müller uit Düsseldorf. Hij kocht het perceel in 1982. Daar stond toen enkel een villa in een verwaarloosd park aan het riviertje de Erft.
‘Kunst in relatie tot de natuur’heeft Müller naadloos(?) overgenomen van Paul Cézanne. Beeldhouwer Erwin Heerich ontwierp een aantal tentoonstellingspaviljoens zoals de Turm, de Orangerie en de Hohe Galerie.
Bernard Kotte ontwerpt de Engelse tuinen, natte biotopen en terrassen.. later komen er nieuwe gebouwen bij: het Labyrint, het Tadeus en het Graubner paviljoen en niet te vergeten de Slak ( die Schnecke).
In de diverse gebouwen prachtige kunstwerken,veel beroemde namen,, beelden van de Khmer en antieke kunst uit China. Het bijzondere is, dat werken uit verschillende stijlperiodes en culturen ‘vriendschappelijk’ naast elkaar hangen, liggen of staan. De boodschap dia Annelies ons meegeeft die avond is ‘ ga gewoon genieten van wat je ziet’ en ‘jaartallen of titels zijn niet van belang’. De foto’s van Annelies en Geert ontlokten regelmatig oh-wat-mooi-of–oh-ja-kreetjes. Ars Longa is hier jaren geleden al geweest en Ars Longa leden zijn trouw, dat blijkt wel weer.
Bijna 40 mensen stappen om half 10 in de bus op weg naar ‘Neus’, zoals de chauffeur onze bestemming uitspreekt. Klinkt best nieuwsgierig trouwens.
Weer een bekend aangenaam gezelschap in de bus, een groen en zonovergoten landschap buiten de bus en keurig volgens planning bij het museum. Alle neuzen dezelfde kant op naar de ingang. Het grote genietekon beginnen. We hadden vier uur de tijd.
Het park ligt laag. 43 treden af en meteen een prachtig uit zicht over het water.
Even later de eerste gilletjes, ‘ja ik zie hem’, ‘ik niet, waar?’ Een verrekijker, een foto, jammer, te laat. De bevers lieten zich even zien op zondagmorgen, maar wel op afstand. Wat een prachtige natuur. Bloeiende lupines, fraaie grassen, kriebelende pluimen en wuivend riet aan het water.
En dan sta je ineens voor de Turm. Bakstenen buiten, van binnen hoog en wit. Niets te zien. Enkel mensen die door de vier openingen in en uit lopen.
Mooi door eenvoud. Annelies noemde dit een ruimte die zelf wat is.
Ook de andere gebouwen zijn stuk voor stuk een beleving op zich. Wat kunnen mensen mooi zijn in een gebouw. De kleurrijke kleding zo mooi contrasterend met de metershoge witte muren en het mooie licht erboven.
Hoe verleidelijk is het om toch even een foto te maken van die man met die lichtgroene broek starend naar het intens groene doek van die schilder van wie ik( lekker) de naam niet hoef te weten. Niemand die met de vinger wijst, geen suppoosten en stiekum toch een foto is toch ook geen zonde?
Fraaie steencomposities buiten, mooie beelden in Corten staal, de stoelen bij de bomen. De zon die steeds uitbundiger gaat schijnen, de vogels zingen hun Duitse lied en dan zie je de Slak. Lunchtijd.
Groepjes Ars Longa mensen aan tafeltjes onder bomen die hen als parasol beschermen tegen zon, wind en wellicht ook regen. Smullend van de aardappel in schil met zure room of het roggebrood met reuzel. Wat kan appelstroop, gelepeld uit een grote schaal heerlijk zijn. Toen ik een kunstminnende vriendin vertelde dat we hier geweest waren, vroeg ze of het eten nog steeds zo ‘communistisch’ is.
‘Die Schnecke ‘serveert dus geen snacks! En de slak, die momenteel hoge ogen gooit bij de topkoks, is toch te exclusief om bij de appelmoes te serveren!
We hebben nog een paar gebouwen op het programma staan. Gebouwen waar veel kunst hangt en staat. Bekende namen. Ik noem ze nog steeds niet.
Ik houd me aan de afspraak met mezelf. Maar de meeste gaan toch zoeken wat van wie is en wie niet. Het wordt nog eens luid en duidelijk herhaald.
Ja natuurlijk is het een…..dat zie je toch. Ook heerlijk om samen te lopen met mensen die ook kunst maken en je uitleg geven over materiaal en techniek.
En vergeet de bomen niet. In eens hoor je een echte bomenkenner roepen: ‘oh kijk een liriodendron. Het blijkt de enige echte tulpenboom te zijn, meters hoog in vol ornaat bloeiend met kleurrijke bloemen die in dichte stand de vorm van een tulp hebben. En speurend naar bevers zie je weer de casarca eend met zijn typische beige bruine kleur.
Zeer vermeldenswaard nog het Graubnerpaviljoen.
De geweldige akoestiek nodigde een aantal ArsLonga leden uit om een video met geluid te maken. Wij horen daar vast meer van. Wij hebben vader Jacob gezongen, maar het publiek was niet echt onder de indruk.
Na afloop van de ledenvergadering (waarvan de samenvatting inmiddels aan alle leden is verstuurd) hield Annelies Schot een inleading over de aanstaande kunstreis naar Insel Hombroich.
Hieronder kunt u die presentative nog eens bekijken.
hierbij nodigt het bestuur van Ars Longa u uit voor de
Jaarlijkse algemene ledenvergadering
op dinsdag 15 mei om 20.00 in La Sonnerie
gevolgd door
een klein rondreisje over het kunst-eiland Hombroich
met reisleider Annelies Schoth
De vergadering zal ongeveer een uur duren, en heeft de volgende agenda:
1. Opening
2. Korte terugblik op de activiteiten in 2017
3. Financiëel jaarverslag 2017 & begroting 2018
4. Verslag van de kascommissie & decharge
5. Samenstelling van het bestuur.
6. AVG en Ars Longa
7. Activiteiten 2018
8. Rondvraag
9. Sluiting
Na de pauze geeft Annelies Schoth een inleiding op de kunstreis van 3 juni a.s. naar Insel Hombroich,
voor sommigen een weerzien na de legendarische kunstreis uit 2001 (long-a-go),
voor anderen een kennismaking met een prachtig landgoed vol kunst.
U bent van harte welkom.
Ad 5. Volgens het rooster van het bestuur, treedt Geert Bruinsma af als bestuurslid. Hij is herverkiesbaar. Het bestuur zal toelichten waarom het momenteel geen vervanging zoekt voor Leo Achterbergh en Miriam Zwaga.
Ad 6. Per 23 mei treedt de Algemene verordening gegevensbescherming in werking. Ook Ars Longa heeft daarmee te maken. We leggen uit hoe we omgaan met de gegevens van leden.
Op 13 maart verzorgde dichtersgroep DichtBij een kunstavond in de intieme lounge van de Sonnerie.
Voor de pauze vertelden de 4 aanwezige dichters over hun motivatie en werkwijzen; ze droegen enkele van hun gedichten voor of lieten de ontstaans-weg ervan zien.
Na de pauze volgde een interactief deel. De aanwezigen werden uitgenodigd hun associaties met een walnoot te verwoorden.
Met de lange lijst van woorden die dat opleverde gingen groepjes aan de slag om in ca. 10 minuten een gedicht te maken.
Hieronder zijn de resultaten van dit “crowd-art” dichten te lezen.
|
de noot weer teruggevonden, verstopt in de aarde, door de kinderen opgeraapt voorzichtig leeg geschraapt om een wiegje van te maken
|
de boom die nooit kon worden, gevallen tussen het klaver in de kiem gesmoord, verloren in studentenhaver door deftige kaken vermoord
|
|
de gekerfde huid houdt zijn doorgang gesloten, rimpels kraken nu de nood hoog is, de schuilplaats verlaten
|
ik noot jou en jij noot mij kraak ik jou of kraak jij mij of hangen wij vrij en blij
|
|
met zovelen aan een boom dat gaat mij wel vervelen liever alleen of met z’n twee hangend aan m’n tenen zo fijn zo fijn een noot te zijn
|
een eekhoorn zat hoog in de boom uit zijn hersenen kwam stoom toen hij zag de vrucht van zijn verlangens en ik voorspelde toen zijn drieste gangen
|
“Neo Rauch (Leipzig, 1960) is één van de belangrijkste kunstenaars van dit moment. Zijn werk, dat de kunstwereld zo stormachtig veroverde, onttrekt zich volledig aan het voorspelbare ritme waarin de kunsten zich de afgelopen decennia lijken te hebben ontwikkeld.”
In Museum de Fundatie zijn 65 werken van Neo Rauch uit internationale kunstverzamelingen te zien.
We gaan met de trein op basis van NS groepskaarten naar Zwolle. Gezien de beperkingen in de nieuwe groepskaarten is het niet mogelijk zo’n reis op een door de weekse dag te doen, zoals we eerder van plan waren. Het is nu dus 13 mei 2018 geworden
Een eerbetoon aan de stad, getoond in een reeks losjes verbonden afleveringen die zich afspeelden tijdens het verleden en het heden van Rome. Het enige “personage” dat uitgewerkt wordt in de film is Rome zelf.
De film wordt ingeleid door Eddy Odijk, lid van de filmcommissie.
“Wij, dichters van DichtBij, zijn verheugd om voor Ars Longa een dichterlijke avond te mogen organiseren.
Wij stellen ons die avond aan u voor waarbij we u een inkijkje geven in de wijze waarop onze gedichten tot stand komen.
Na de pauze vervolgen we de avond op actieve en onderhoudende wijze.
DichtBij werkt al op succesvolle en plezierige wijze samen met Ars Longa tijdens Kunstpleinen (Poëziemiddag Dommelbalkon) en de maandelijkse Sonnerie bijeenkomsten.
Wekelijks publiceren wij in Mooi Son en Breugel en we nemen regelmatig deel aan literaire optredens in Son en omgeving (m.n. Nuenen).”
Deelnemers DichtBij:
-Catherine Witvliet
-Willemien van Lith (afwezig )
-Stan Mooij
-Theo Smit
-Willem Berkers
Op wereldvrouwendag draaien we een “extra” film, d.w.z. naast de Rome-cyclus.
Vrouwenstad (1980) is een film van Frederico Fellini.
Aan het begin van de film komt een man (Marcello Mastroianni) terecht op een feministisch congress. Daarna gaat de fantasie op de loop met het verhaal.
Het zal ook interessant zijn om deze film uit 1980 te vergelijken met de film ROMA van Fellini die we op 27 maart gaan vertonen.
De film wordt ingeleid door Ad van Etten, lid van de filmcommissie.
Het thema van de Ars Longa filmcyclus van voorjaar 2018 is “Rome”, met drie films van belangrijke Italiaanse regisseurs: De Sica, Rossellini en Fellini.
In “Rome open stad” wordt Giorgio Manfredi, een verzetsleider herkend door de Nazi’s. Hij vlucht naar zijn vriend Francesco en vraagt Pina, Francesco’s verloofde om hulp. Hij moet zo snel mogelijk de stad verlaten.
De film wordt ingeleid door Catherine Witvliet, lid van de filmcommissie.
